ADG kampioen eerste klasse!

Het Amersfoorts Dam Genootschap heeft door in de laatste ronde van de landelijke competitie van concurrent Eindhoven te winnen het kampioenschap in de eerste klasse behaald en promoveert nu rechtstreeks naar de Hoofdklasse. De laatste promotie van ADG dateert uit het seizoen 2009/2010, maar die werd via een beslissingswedstrijd bewerkstelligd. Voor het laatste ADG-kampioenschap moeten we terug naar de vorige eeuw: 1998.

In de wedstrijd van zaterdag jl. zag het er lange tijd somber uit voor de Amersfoorters. Weliswaar zou een 10-10 gelijkspel ook voldoende zijn voor het kampioenschap, maar het was na ruim drie uur spelen volstrekt onduidelijk waar dat dan vandaan zou moeten komen.

Wim Martin trof in Gerard Welling iemand die de stelling dat schakers niet kunnen dammen logenstraft. Welling is Internationaal schaakmeester met een rating van 2400+ en was zojuist teruggekeerd van een toernooi in Gibraltar. Welling damt inmiddels ook al weer 10 jaar, en waar hij in het begin van zijn dammersloopbaan regelmatig kleine combinaties overzag, bedient hij zich nu van een gezond ogende partijopzet. Martin wist, behalve een venijnige dreiging met een 5 om 5 naar dam -die bekwaam geneutraliseerd werd-, niets te bereiken en moest in remise berusten.

Captain Nico Kruijswijk had voor deze belangrijke wedstrijd de consequentie getrokken uit zijn matige score van dit seizoen, en zijn plaats afgestaan aan Rutger Koetsier. Niet dat Nico nou zo slecht gespeeld heeft dit jaar, maar met Koetsier in de ploeg zet je toch net een tandje erbij. Rutger, die heel weinig speelt, kwam tegen een andere ‘herintreder’. Jacco Sandee zit dit seizoen ook weer voor het eerst sinds 1983 (NK-aspiranten) achter het bord. Hij gaf eigenlijk geen krimp. In een 8 om 8 volgde een vredesvoorstel dat Rutger maar accepteerde omdat hij met een onvoordelig ogend klaverblad een klassiek eindstandje leek in te gaan. Bij analyse blijkt de remise prematuur te zijn. Met het voorbereiden van een offertje en achterloop op de witte schijf 27 had de Amersfoorter het zijn tegenstander nog heel lastig kunnen maken.

Harry de Waard had in Raphael Martens een tegenstander die meeging in de “Keller”. Althans dat dacht hij want na een  zet of 20 haakte de Fransman die ook Nederlands spreekt (!) toch af. Daarna ontstond een positionele strijd waarbij de ADG-er in het middenspel wat in de verdrukking kwam. De druk die Martens wilde opvoeren werd bijtijds afgeslagen en er ontstond een gelijkwaardige stelling. Na de reglementaire 40 zetten vond Martens het welletjes en bood zelf remise aan. De Waard aarzelde geen moment en ging met het voorstel akkoord.

Ton Bollebakker kreeg een interessante omsingeling op het bord. In het middenspel zag het er gewoon goed uit voor hem. En dat tegen de onbetwist sterkste speler, de voormalig kampioen van de Oekraïne, Yuriy Lagoda. Deze met de titel Internationaal Meester getooide subtopper leek gewoon teveel risico genomen te hebben. En objectief gezien was dat ook zo. Met een dubbele ruil op de 42e zet had Bollebakker zich van het beste van het spel kunnen verzekeren en had de Oekraïner de remise moeten zoeken. Zoals het in de partij liep werd Ton na de enkele ruil het slachtoffer van een even smerige als fraaie combinatie waarna de schijven opgeborgen konden worden.

Marcel Everloo speelde een partij om snel te vergeten. Door veel te passief spel en de rand van het bord op te zoeken liet Marcel zijn tegenstander teveel initiatief. Die maakte daar dankbaar gebruik van. Al in het middenspel was de partij eigenlijk verloren, de afwerking was een kwestie van techniek.
Alarmfase 1 voor ADG!  7-3 achter en niemand wist eigenlijk waar de minimaal 7 benodigde punten vandaan moesten komen.

Maar Bryan Brank gooide een reddingsboei uit. Weliswaar speelde hij een theoretisch als dubieus bekend staande omsingeling (hekstelling gecombineerd met flankspel), maar het resulteerde wel in complicaties en kansen. Zoals vaker dit seizoen (14 uit 9!) met winst voor Bryan, die na afloop de aangename luxe had zich te verbazen over het aantal winstkansen dat hij gemist had.

Wederzijds flankspel bij Frits Stüger. Zijn opponent speelde degelijk maar kon niet verhinderen dat Frits in zijn missie naar de 1000 ratingpunten het initiatief naar zich toetrok. De positie vergde secuur spel van beiden. In het gevorderde eindspel had de Brabander vaak maar één goede zet om aan verlies te ontsnappen. De verdediging werd echter bekwaam naar remise gevoerd.

Gerrit de Bruijn kwam in de opstelling tegen de 14-jarige Jan Kornilov. Een ratingverschil van maar liefst 350 punten in het voordeel van de ADG-topscorer. Maar dat zegt bij die ‘kinderen’ niet zoveel. Kornilov heeft vanaf de welpen-fase de complete KNDB-jeugdopleiding doorlopen, en dat was te merken. In klassiek spel zette hij fors druk op de lange vleugel van de Amersfoorter, die rond de 50e zet moest vluchten naar een macro-eindspel, dat door beiden beheerst en kundig naar remise werd geschoven.
Maar ADG stond met 7-9 achter. Uit de resterende twee partijen moesten dus minimaal drie punten gescoord worden.

Jan de Ruiter stond de hele partij eigenlijk niet echt prettig. Fred Passchier speelde het allemaal sterk. Niet dat Jan nu verloren kwam te staan, maar hij moest flink werken om enig evenwicht te bewaren. Dat is Jan, die een belangrijke aanwinst voor het team is gebleken, doorgaans wel toevertrouwd. Hij wist de weg naar de puntendeling te vinden, maar toen gaf Passchier in een misplaatste poging alsnog te winnen in een vlaag van verstandsverbijstering ‘zomaar’ twee schijven weg! Jan pakte het cadeautje rustig uit en incasseerde de overmachtswinst.

Vlak voor de wedstrijd had Wim Martin Cees Strooper erop gewezen dat zijn tegenstander, Luud Ector, een voorliefde heeft voor het Keller-systeem. Het was om die reden dat Strooper in de opening op dat systeem aanstuurde, maar dan -voor de verandering-  met de kleur van de aanvallende partij en niet die van de omsingelende partij. Zoals het ging slaagde Cees erin de aanval kracht bij te zetten door ook nog een hoge opsluiting van de lange vleugel van de tegenstander in te nemen. Maar het was niet allemaal rozengeur en maneschijn. In het middenspel ging Strooper door met een schijnbaar goede ruil. Pas veel later, toen de nacht gevallen was en in café Van Zanten de drank in de man kwam, toonde de analyse aan dat Strooper toen door het oog van de naald was gekropen. Maar Ector, wiens familienaam naar eigen zeggen afstamt van oude Belgische adel, pakte de buitenkans niet. Hij speelde datgene wat Strooper verwachtte.  Daarna moest  Strooper nog inventief te werk gaan omdat zijn verre voorposten omsingeld dreigden te worden. Cees bracht een damdreiging in het spel waardoor hij niet alleen die omsingeling voorkwam, maar ook Ector niet anders liet dan een ruilactie. Daarna stonden zijn beide vleugels zo scheef dat hij gedwongen een schijf moest offeren waarna beiden oprukten naar de damlijn. In die fase was er flinke tijdnood bij Strooper (nog later in het café werd duidelijk dat Strooper in die fase een chique eindspel met winst op het bord had kunnen brengen). Zoals het ging, met nog steeds een schijf voorsprong hadden beide dammen weinig actieradius. De positie leek dus remise, maar Ector maakte een fout waarna hij een tweede schijf zou moeten verliezen. Hij meende dat nog te kunnen verhinderen, maar met een eenvoudige actie maakte de ADG-er de partij uit. Het bleef nog lang onrustig in de stad…

Gooi & Eemland wint met 12-8 van Enschede en handhaaft zich in hoofdklasse

Gooi & Eemland wint de degradatiekraker tegen Enschede met 12-8 en handhaaft zich eenvoudig in de Hoofdklasse en eindigt als zesde. Door die zege mogen de Eemlanders ook volgend jaar op het één na hoogste damniveau uitkomen. Fraaie zeges waren er voor Eric van Dusseldorp, Cor de Jong en Peter Frans Koops. Die laatste won verrassend van oud-NK finalist Jeroen Goudt. Vooraf is de inzet duidelijk, een nederlaag zal mogelijk nog tot die hatelijke negende plaats en een rondje nacompetitie leiden. Een zege is dus verplicht tegen degradatiekandidaat Enschede dat voor de gelegenheid in een sterke opstelling naar Bunschoten is gekomen. Met een overwinning kunnen de bezoekers immers directe degradatie nog ontlopen.

Enschede begint lekker aan de wedstrijd. Topper Emmanuel Merins vloert Menko van Dijk in een dunne stand na een wat rommelige partij van de Bunschoter. Leo van der Laan voorkomt vervolgens op het nippertje dat de Duitse Rus Igor Chartoriyski tot winst kan komen, 1-3 voor EDC Enschede na twee partijen. De score loopt zelfs nog wat verder op voor de oosterlingen door een overwinning van Juri Geisenblas op Jelmer Martens. Beide spelers nemen een halve hekstelling in, die van Martens blijft staan, maar hij overziet later een combinatieve wending en daarna gaat het snel bergafwaarts. Schijfverlies resulteert in een nederlaag en 1-5 voor Enschede.

Na deze partij komt de thuisploeg op stoom met vier zeges. Bunschoter Cor de Jong boekt een winstpartij uit het boekje door de lange vleugel van zijn tegenstander op te sluiten. De slotstand is instructief. Met die overwinning wordt hij topscorer van Gooi & Eemland met 15 uit 11 en behaalt hij zijn hoogste rating ooit. Daarna pakt dorpsgenoot Peter Frans Koops een mooie overwinning op voormalig topspeler Jeroen Goudt. Een principiële omsingeling wordt remise, maar Jeroen moet winnen en waagt teveel.

Daarna volgt een gelukkige winst in Klassiek van Wim Muijs op Marieke Altena, de enige dame in de zaal. En met een knappe positionele zege van Eric van Dusseldorp op de erg passief spelende Raphaël Zdoroviak, is de achterstand in korte tijd omgebogen in een 9-5 voorsprong. Bertus de Harder, Dick Beking en Maarten Kolsloot halen de laatste drie punten binnen voor de thuisploeg. De Harder staat zeer kansrijk na een mooie aanval, maar kiest niet de winstgang. Beking heeft ook een aardige aanval die geen winst oplevert en Kolsloot slaat een remisevariant af om vervolgens een verloren eindspel nog remise te frommelen.

Al met al een mooie zesde plaats voor Gooi & Eemland deze competitie.

Met de promotie van ADG uit Amersfoort naar de Hoofdklasse staat volgend jaar mogelijk weer een echte derby op het programma. De nieuwe competitie begint in oktober.

Ons Genoegen Utrecht – Rivieren Dammers  14-6 (5-1)

In de slotronde van de KNDB-competitie had Ons Genoegen Utrecht in eigen huis weinig moeite met Rivieren Dammers. Het werd een afgetekende 14-6 overwinning voor de thuisclub.
Kopman en teamleider Alfons Ottink zette de Utrechtenaren al vroeg op voorsprong. Theo Voorspuij begreep niets van de klassieke strategie met Hoogland-aanval van Alfons. Een noodgedwongen uitval naar het Kerkhofveld 29 kostte Theo snel een schijf. Die dacht ie kort daarna terug te kunnen winnen, maar werd toen slachtoffer van een spectaculaire 6-klapper van Alfons!

Gerard Morsink zette jongedame Myrthe Kraijeveld in het vroege middenspel vast met een kettingstelling. Die kon ze direct verbreken met spannend spel, maar ze wachtte er te lang mee, waardoor ze een ongunstige opstelling aan haar linkervleugel overhield. Gerard profiteerde door op de andere vleugel ook de controle te pakken, waarna Myrthe geheel vastliep en capituleerde (4-0).

Arne van Mourik had het lastig tegen Thijs Verboon, die een sterke voorpost op 23 plaatste. Die schijf was niet te omsingelen, dus Arne schakelde over op een taaie verdediging en behaalde nog een ongeveer gelijkwaardige remise (5-1).

Toys Sheoratan is de laatste tijd in vorm. Ook tegen Bas Vink liet hij dat weer zien door ondanks vereenvoudigingen van z’n tegenstander langzaam maar zeker een sterke centrumpositie op te bouwen. Een damcombinatie werd nog voor gelijke stukken afgenomen door Bas, maar de druk op het centrum bleef. Bas dacht via een ruil naar veld 27 de zaak te kunnen redden, maar even later viel die schijf toch in handen van Toys en met een schijf meer was de winst snel binnen (7-1).

Voorzitter Wim Vlooswijk was goed op dreef tegen Krijn van Herwaarden. Na een rustige opening met veel ruilen pakte Wim met de sterke opstoot 28-23xxxx23 het initiatief. Krijn ruilde de schijf tot viermaal toe weg, maar telkens kon Wim het belangrijke veld toch weer innemen. Daardoor bereikte hij een gunstig eindspel, waarin z’n tegenstander wat te vroeg opgaf (9-1).

Lucien Farzan mocht ook niet klagen. Na een leuke, provocerende partijopzet kon hij in het middenspel de halve hekstelling van Mark Mandenmaker gunstig verbreken. Maar even later   beging hij wel een klein foutje, waardoor Mark een schijf kon winnen of dam maken. Die liet dit na waarna Lucien in een 5-om-5 stand met een kleine keuzecombinatie winnend toesloeg (11-1).

Daarmee was de zege voor OG binnen, alleen de hoogte van de uitslag nog niet. Auke Zijlstra trof met Theo de Swart de sterkste opponent. Die probeerde met subtiel omsingelingspel Auke in verlegenheid te brengen. Even leek het dreigend te worden, maar het materiaal was al te ver uitgedund, waardoor Auke via een tijdelijk offer en tussenloop toch makkelijk naar remise afwikkelde (12-2).

Lex van Amerongen had het lastig tegen Gozé van Pelt. In het gesloten klassiek kreeg hij weinig aanknopingspunten, dus werd in het late middenspel de stand opengebroken. Er leek niet veel aan de hand, maar Lex stond toch erg moeilijk. Nadat hij aan z’n rechtervleugel vast kwam te staan, moest hij op links vrijheid zien te houden. Maar Gozé van Pelt verraste Lex met 42…8-12! En na 43.31-26 volgde het tijdelijke offer 22-27! 32×21 11-16 en het was op slag verloren voor Lex (12-4).

Peter Meijler leek vanuit de opening makkelijker spel te hebben tegen oude rot Henk Houweling, maar op z’n rechtervleugel kwam Peter vast te staan. De kansen keerden en Henk forceerde schijfwinst. Maar Peter kreeg compensatie door een sterke voorpost op veld 27, net voldoende voor remise (13-5).

Cock van Wijk kreeg weinig vat op het degelijke centrumspel van Ernst de Heer. Hij bood een korte vleugel opsluiting aan, maar Ernst probeerde zoveel mogelijk de spanningen te vermijden en ging er niet op in. In het late middenspel switchte Cock maar naar gesloten klassiek spel met licht voordeel. In de eindfase maakte Ernst echter geen fout dus ook hier remise (14-6).

In de 1e Klasse C is Ons Genoegen Utrecht op een gedeelde 3e en 4e plaats geëindigd samen met Brainsport Eindhoven.

Zenderstad wint van nieuwbakken provinciegenoot

In een gezellig onderonsje heeft Zenderstad nieuwbakken provinciegenoot Nieuwland ternauwernood maar wel verdiend verslagen.

Het begon wel heel gemakkelijk doordat Hans Verhoeven op het allerlaatste moment een invaller tegen over zich kreeg die het dammen nog moest uitvinden.

Daar stond een veel te vlugge verliespartij van Kumar Bihari tegenover die wel de sterkste tegenstander tegenover zich kreeg maar dan nog mag hij het wel wat langer volhouden.

Weer kwam Zenderstad op voorsprong ditmaal door de secuur spelende Gerard Bakker .

Van tevoren opscherp gezet dat dit de laatste wedstrijd van het seizoen werd, heeft René Nurmohamed zijn blazoen opgevijzeld door een keurige remise  binnen te halen.

Ben van der Linden liet zien waar hij al de hele competitie mee bezig is. Rustig maar betrouwbaar de punten binnen halen tegen een (op papier) mindere tegenstander.

Niets leek er meer voor Zenderstad te kunnen gebeuren toen Rob de Meij met een hekstellingpartij de winst binnen haalde.

Maar bij de vier wedstrijden waar nog werd gestreden was de uitslag nog in nevelen gehuld.

Twee partijen onder druk, een partij die naar remise kroop en één partij met winstkansen.

In de partij van Henny Pikker werd het steeds moeilijker voor Henny en kwam dit ook niet meer te boven.

In de partij van Patrick van der Tol werd het aanvallende spel van Patrick niet beloond en weliswaar probeerde hij tot het allerlaatst nog de winst binnen te halen, er werd elke keer weer goed geanticipeerd op zijn zetten.

Theo van Londen kwam al gauw een schijfje voor maar in een explosieve stand was het nog zeer onduidelijk hoe de partij kon aflopen. Gelukkig voor Zenderstad kon Theo een puntje binnen halen en daardoor ook de winst voor Zenderstad.

Als laatste, maar dat begint gewoon te worden, werd Arie Koster onderdruk gezet met een betere stand voor zijn tegenstander. Hoewel opties slechter kon Arie een verdiende remise binnen slepen.