| DVSB op hoogste niveau!! | |
|
Wie dacht dat het zaterdag een triller zou worden tussen Hiltex 2 en DVSB kwam bedrogen uit. Beide teams hadden voldoende aan een punt. Koploper DVSB om te promoveren en de reserves van Hiltex om niet in de nacompetitie te belanden! Na een uur spelen kwam de eerste remise uitslag al op het scorebord. Waldo Aliar aan bord 10 tekende de vrede met Pieter Hildering. Al snel bleek daarna dat Hiltex, dat wel enigszins verzwakt aan de borden verscheen, niet de kracht had om alles op alles te zetten. Daarentegen had DVSB niet de moed en wilde ook niets riskeren om een overwinning uit het vuur te slepen. Teamleider Evert Davelaar die de beelden van de schaatswedstrijd van de ploegenachtervolging nog op het netvlies had, nam geen enkel risico. Nadat Jelmer Martens - die wel trachtte alles of niets te spelen - genoegen met remise moest nemen was dit het het teken om aan alle borden remise toe te staan en op die wijze het kampioenschap veilig te stellen Om 16.00 uur waren alle partijen uit en kon DVSB het kampioenschap gaan vieren. Zowel de nr. 2 van de poule (Het Noorden) als de nr. 10 (Huizum) schijnen protest aan te tekenen tegen deze uitslag. Ook in de damsport blijkt verlies moeilijk te accepteren! Dat dit team van DVSB het in de Ereklasse het heel moeilijk zal gaan krijgen is een ieder wel duidelijk. Maar om binnen 6 jaar van de Provinciale Hoofdklasse door te stoten naar de Ereklasse is een unieke prestatie in de damsport. Voor de damsport in de provincie Utrecht is het belangrijk dat na ADG een ander team toch het stokje weer overneemt op die wijze de damsport in de provincie blijft promoten. Ook laatste ronde ADG (nipt) onderuit Het zit er op. De damcompetitie is ten einde en iedereen kan zich afvragen hoe het toch komt dat ADG dit seizoen geen enkel punt heeft behaald. Ook in de laatste ronde gingen de Amersfoorters onderuit (9-11 tegen IJmuiden) alhoewel het eerste punt er best in had gezeten! |
Het begon al goed omdat Leo Rosendaal als eerste scoorde. De schijven vlogen er af op dit bord en in nog geen uur was de helft al verdwenen.
Maar daarna nam de ADG; er het initiatief en was een doorbraak actie op de vleugel voldoende om het volle pond binnen te halen! De vreugde duurde echter niet zo lang omdat invaller Gerard Mol het nakijken had. Eerst werd hen als lokkertje schijfwinst aangeboden, maar de Amersfoorter trapte er niet in. De natrap van een damzet zou zijn gevolgd. Maar nadat alles nog steeds in evenwicht was werd hij op schijf achterstand gezet door een opbouwfout en kwam Mol er vervolgens niet meer aan te pas. Ook Wim Martin moest punten inleveren. Aanvankelijk toch echt een gelijkwaardige strijd, maar in het middenspel werd hij geconfronteerd met een aanval op zijn vleugel die niet meer te stuiten was. De achterstand werd groter omdat Guno Grune niet opgewassen tegen de aanvalsdriften van Cees Pippel. Steeds meer kwam de ADG’er in de verdrukking om uiteindelijk te bezwijken onder het positioneel geweld. Vervolgens drie puntendelingen. Een hekstellingpartij bij Ton Bollebakker die werd verbroken. Vervolgens werd nergens het evenwicht verbroken. Dat gold niet bij Gerrit de Bruijn, die aanvankelijk via een finesse een indringer van zijn tegenstander wist op te peuzelen, maarr…. vervolgens alle zeilen bij moest zetten voor de remise omdat een aanval op zijn vleugel niet meer te voorkomen was. Harry de Waard meende de punten in handen te hebben, echter… vanuit een veel veel betere positie werd hij verrast door een doorbraakfinesse. Hierdoor was direct de muziek uit de stelling en liep de slotfase geruisloos naar remise. Cees Strooper kreeg een massale centrumaanval te verwerken van Marcel Kosters. Gelukkig werd dit in een latere fase genivelleerd, maar de ADG-preses kon toch niet voorkomen dat hij een nadelig eindspel inging. De IJmuidenaar maakte geen fout en wist de overmacht tot het einde toe vast te houden. Arne van Mourik vocht klassiek positiespel uit met Wim Winter. In het late middenspel had hij schik van een offervariant dat hem voordeel bracht. Voor een minschijf wist de ADG’er een doorbraak te forceren dat op langere termijn de winst opleverde. Ook Jan van Amstel was in vorm en versloeg Jacqueline Schouten. Met een fraaie flankcentrumaanval hield hij de hele partij het initiatief. Het terreinvoordeel dat hieruit voortvloeide leverde hem een plusschijf op in het eindspel. Wat Schouten ook probeerde, de Diemenaar wikkelde keurig naar winst af en bleef door dit resultaat topscorer van ADG! |
| Goud voor damclub Barnsteen | |
|
Het kampioenschap en promotie naar de hoofdklasse is voor de historie van het dammen in de gemeente Bunschoten een absoluut hoogtepunt. Basis voor dit kampioenschap is ongetwijfeld de goede opkomst en de teamgeest van de denksporters. En daar waar een speler afwezig was beschikte de vereniging over ijzersterke reserves. De koppositie werd gedeeld met Zaanstreek maar dit team had slechts 1 bordpunt minder. Een close finish dus. Toch is de opmerking te rechtvaardigen dat Barnsteen de terechte winnaar is gezien het feit dat het onderlinge resultaat in het voordeel van de Bunschoters was. De thuiswedstrijd tegen hen werd destijds met 12-8 gewonnen. Voor de laatste wedstrijd werd afgereisd naar DOS Delft en kon Bertus de Harder in de opening de score al openen via een slagzetje uit het boekje. Zo’n snelle score is natuurlijk altijd goed voor de moraal! Wim Bor wist via gedegen positiespel de druk op te voeren en maakte het karwei met een daverende slagzet af. De halfzieke Peter Frans Koops, die door clubarts Pietershove met ginseng en andere alternatieve lapmiddelen werd aangesterkt, remiseerde probleemloos. De tactiek om de winst te pakken op de onderste borden en de kopstukken uit Delft op remise te houden bleek dus aan te slaan. Wim Muys drukte zijn opponent van het bord en wist met een overmachteindspel de volle winst binnen te halen. Gastspeler Evert de Jong deed ook wat er van hem verwacht werd en hield de clubkampioen van DOS op remise. Rutger Koetsier wist tegen het vrouwelijk schoon, Christien Fung, weliswaar een opsluitingstrategie neer te zetten, maar vergiste zich in de cruciale fase. Via een drie om drie werd ontsnapt naar de remise. Teamcaptain Cor de Jong die iedere keer weer zijn manschappen wist te motiveren, gaf zelf nog eens het goede voorbeeld van opperste concentratie. Via een mooi gespeeld flankspelprincipe brak hij door naar dam, voldoende voor 2 punten. De Spakenburger werd met deze winst zelfs topscorer van 1B. De gedreven Lou Pietershove bezette goede tactische velden in een solide match. Maar op het moment suprème mistte hij een kansrijke voortzetting. Tjitse Offinga kwam in zijn duel geen enkel moment in gevaar en stelde vanuit een klassieke strijd op een tactisch juist moment de remise voor. Als laatste was Marten van de Groep nog bezig, die in deze competitie al een schat aan ervaring had opgebouwd tegen op papier sterkere spelers. Hij ontpopt zich dan iedere keer als een vis in het water. Ook nu weer pakte hij op een slimme manier een punt en werd de eindstand bepaald op 6-14! OG Utrecht kon geen potten breken Tegenstander De Zaanstreek had een tactische opstelling neergezet met veel sterke spelers onderin. Dit leverde al snel resultaat op. Topscorer Lex van Amerongen zette een scherpe flankspelpartij op tegen Daan van Os en vond in het middenspel niet de beste voortzetting van de aanval. Een ongelukkig opgestelde rechtervleugel deed hem in hevige tijdnood de das om. Via een 2-om-3 schijfwinstdoorbraak van Os de partij. Kort daarna moest ook Arnout Mossink capituleren: hij negeerde een verplichte 2-om-2 ruil vanuit klassiek en verloor op klaarlichte dag een schijf en de partij. Auke Zijlstra bracht de hoop weer terug in de Utrechtse harten door vanuit klassiek grand old lady van het damesdammen, Barbara Graas te verslaan. Na een tijdelijk positioneel offer lever dit een spectaculair slot op. Wim Vlooswijk had het zwaar tegen Jan de Ruiter, die in het middenspel zijn linkervleugel ongunstig liet opsluiten. Toch kon hij zich bevrijden en ondanks alle verwikkelingen in hevige tijdnood werd de voorgestelde remise door Vlooswijk gretig geaccepteerd. Maartje de Jonge opende sterk en kreeg een gezonde aanval op het bord. Door minder actief middenspel begon het echter langzaam te kantelen en kwam er een voorpost onder druk te staan. In wederzijdse tijdnood forceerde tegenstander Groot een doorbraak en won snel daarna de partij. Ook kopman Wouter van Beek moest een teleurstelling slikken. Aan bord 1 had hij een stevig initiatief tegen Piet Smit, probeerde de stelling verder open te breken en meende via een forcing schijfwinst binnen te halen. |
Maar zijn sluwe tegenstander had verder gekeken en combineerde verrassend naar dam met de overgang naar een remise-eindspel. Het werd de OG’ers duidelijk dat er geen eer meer te behalen was. Aan bord 5 moest ook Henk van Snippenburg in remise berusten tegen invaller Ed van de Vlies, terwijl Arie Schwartz op bord 10 het niet kon bolwerken tegen de sterke Wim Rijs. De Zaanstreek-speler bouwde zeer aanvallend op vanuit een aanvankelijk gesloten klassieke stelling. Dit leverde een 4-om-2 overmachteindspel op dat na de 1e tijdnoodfase gedecideerd in winst werd omgezet. Het werd voor OG nog erger omdat Tyvian Morseld het lastig had tegen de getructe Ruud Groot. In het middenspel had de Zaanstreker een mooie Coup Philippe gevlochten, maar die had de OG’er doorzien. Nadat kort daarop de linkervleugel van Morseld werd vastgezet, zag het er slecht uit, maar in tijdnood bevrijdde Groot zelf de linkervleugel van de OG’er. Na de tijdnood verloor Morseld in een 3-om-1 dammeneindspel door een vangstand op de trictrac..Teamcaptain Cock van Wijk had een tegenstander met een remiseopdracht, die dan ook zoveel mogelijk probeerde te vereenvoudigen met ruiltjes. Toch behield van Wijk voordeel maar na de eerste tijdnoodfase was de stelling onduidelijk. Nadat de OG’er een mooie eindspelwinst over het hoofd zag, berustte hij even later in remise. Zo eindigde een redelijk succesvol seizoen voor Ons Genoegen toch wat in mineur. Amstelland maatje te groot voor Nieuwegeinse dammers Weliswaar verloor NDG met 13-7 van Amstelland maar de Nieuwegeinse dammers hebben toch het achterste van hun tong laten zien waardoor er fraaie partijen te zien waren. Karl van der Horst combineerde naar een mooie damzet. Zijn tegenstander kon deze weliswaar weer liquideren, maar voorts bleef zitten met een gehavende tric-trac-lijn. Van der Horst boekte door deze situatie schijfwinst en liet winst niet meer glippen. Feike Reitsma probeerde een doorbraak te forceren op de hoofdlijn, maar zag een twee om twee ruil over het hoofd, waardoor hij terreinnadeel kreeg: de inleiding van een nederlaag! Sjef Valk sr. kwam in het middenspel goed te staan omdat tegenstander Arie van Nieuwkerk te veel randschijven kreeg. Beheersing van het centrum was de inleiding van een positionele winst. Stef Baerends speelde als een leeuw en zette een alles of nietspartij op tegen Krijn ter Braake. Een achterwaartse ruil was desastreus voor hem. Achteraf bezien had de NDG’er in de cruciale fase beter een schijfoffer kunnen toepassen vervolgens een achterloop en doorbraak. Nu kwam Baerends opgedrongen te staan en kon ter Braake winnend doorbreken. Valk jr. speelde positioneel sterk en gaf van begin af aan de toon aan. Ondanks voordeel wist tegenstander van der Poel steeds de juiste verdediging te vinden! Kumar Bihari vergaloppeerde zich door iets te snel te beslissen. In de overconcentratie om een slagprincipe uit te denken, liep de Nieuwegeiner zelf in de val. Auke Godthelp hielp via een drie om drie damcombinatie de Nieuwegeiner uit de droom en kon de partij winnend afsluiten. Buurman Theo van Londen overkwam zo iets soort gelijks. De NDG’er stond al iets terug gedrongen, maar ook hij werd slachtoffer van een fraaie damcombinatie. Ruud de Graaff had behoorlijk positievoordeel opgebouwd en nadat zijn tegenstander nog riskanter voortzette kwam hij nog meer in het nadeel. De Graaff verzuimde om dit voordeel uit te buiten en moest teleurgesteld in remise berusten. Topper Cor de Kruijff speelde tegen de evenknie van Amstelland, Wiebo Drost, die de aanval op de lange vleugel opende. De Nieuwegeiner doorzag de doorbraakplannetjes echter bijtijds en wist Amstellands sterkste troef in bedwang te houden. Gerard Bakker en Paul Louhuis vochten een gelijkwaardig positionele strijd uit. In de overgang van het middenspel naar het eindspel speelde Bakker een ogenschijnlijke sterke positionele zet, maar daarachter schuilde een twee om twee combinatie, die Lohuis op doorbraak zette. Voorts bleef er een kansloze stelling over voor de Nieuwegeiner. |